Al een tijd voel ik dat de relatie tussen mijn dochter en haar vriendin niet goed zit. We vangen woorden op als bitch en trut, … en zinnetjes als: ‘Als je dit niet doet, ben je mijn vriendin niet meer’.

Wanneer we opmerken dat je zo toch niet spreekt met elkaar als vriendinnen, zegt ze dat het normaal is en dat haar vriendin het zo niet bedoelt. Ze weent er wel om. ‘Het kan toch niet dat mijn beste vriendin me zo behandelt?’ Maar eigenlijk voelen we dat ze ontkent wat er gebeurt.

Wij kunnen er niet bij dat ze denkt dat dit normaal is. Toch heeft het nog een aantal maanden geduurd vooraleer ze besefte dat haar beste vriendin niet zo lief en vriendelijk is als ze wel dacht. Wanneer haar vriendin haar oortjes wil om naar huist te fietsen en mijn dochter voor de zoveelste keer niet neen durft te zeggen, verandert er iets. Ze is boos en wil niet meer verder met haar.

Overdag spreken ze niet met mekaar, maar ’s avonds licht haar gsm op en volgen er veel harde en haatdragende berichtjes. De leerlingbegeleider op school komt tussenbeide en spreekt eerst individueel met hen en dan samen.

Wat een geluk dat we de school al eerder hadden ingelicht waardoor ze kort op de bal konden spelen. Er werd afgesproken om elkaar met rust te laten en ook geen contact meer te hebben via de sociale media.

Nu praten ze nog wel met elkaar op school maar veel minder close – lees versmachtend – dan vroeger.

Mijn dochter verdroeg veel van haar ‘vriendin’ omdat ze wist dat ze problemen had. Hierdoor was ze bezorgd, toegewijd, vergevingsgezind, toegeeflijker. Gewoon lief eigenlijk.

Gelukkig heeft ze na dit voorval beslist om aan haar zelfvertrouwen te werken en meer haar eigen ding te doen (muziek, zang, paardrijden). Dit kan ik alleen maar toejuichen.

Eigenlijk nam ze de rol van coach op voor die vriendin. Ik heb haar gezegd dat ze niet verantwoordelijk is voor het welzijn van haar vriendin en dat ze zelf heel veel mooie capaciteiten heeft.

Dankzij de vele PRH-cursussen die ik volgde kon ik haar als moeder goed begeleiden en haar helpen om de juiste beslissingen te nemen. Ik kon ook zorgen voor een veilige omgeving waar ze met haar moeilijkheden terechtkon. Wat ben ik blij dat ik deze groeiweg met PRH afgelegd heb!

PRH, persoonlijkheid, kinderen, ouders