Onlangs ging ik naar de dokter met ons dochtertje. Aan het einde van de afspraak zei hij: ‘Je doet dat goed als mama.’
Zijn woorden raakten me. Het zijn woorden die ik niet zo vaak mag horen. Die de meeste mama’s en papa’s geloof ik niet zo vaak horen.

Minder positieve feedback

Veel vaker hoor je niets. Bijvoorbeeld na een dag vol neusjes afvegen, verhaaltjes lezen, spelletjes spelen, conflicten bemiddelen, naar hun verhalen luisteren, troosten, luiers verversen, omgegooide melkbekers opruimen,… en tussendoor ook nog naar de winkel gaan, eten maken en een poging doen om het huishouden bij te werken. Nadien krijg je meestal niet te horen: ‘Goed gedaan’, ‘Amai, je hebt hard gewerkt.’ of ‘Knap hoe je dit allemaal klaarspeelt en gecombineerd krijgt’.
Nee, eerder krijg je te horen wat je niet gedaan hebt. Zoals mijn grootmoeder die steevast iets zegt over dat de haren van onze oudste dochter wat losgekomen zijn uit haar staartje. Of dat mijn jongste dochter haar neusje loopt (terwijl ik het die dag echt al tientallen keren heb afgeveegd). Op zich zijn dit onschuldige opmerkingen en beslist goed bedoeld. Maar ergens gaan ze wel aan de gehele realiteit voorbij.  

Goede raad

Ook merk ik bij mezelf soms een gevoeligheid voor wat anderen doen, zeggen of aanbevelen in de opvoeding. In het ene artikel lees ik dat je consequent moet zijn. In het andere artikel dat je heel veel samen moet spelen met je kind. Dan hoor ik weer hoe slecht suiker is voor de gezondheid en hoeveel schade al dat beeldschermgebruik kan aanrichten. Ik geloof dat er waarheid zit in veel van deze adviezen, maar soms maakt de hoeveelheid en de stelligheid een mens als ik onzeker. Dan lijk je alleen maar tekort te schieten. En voelt het altijd van: ik doe het niet goed, niet goed genoeg.

PRH als tegengewicht

Gelukkig biedt de PRH-vorming hier voor mij een tegengewicht. Dankzij deze vorming ben ik me meer bewust geworden van wanneer ik te negatief over mezelf denk en al het goede dat ik doe in de opvoeding uit het oog verlies.
Dankzij deze vorming kan ik mezelf vanuit een juiste blik bekijken. Kan ik mezelf waarderen in de liefde, het geduld en de zachtheid die ik aan de dag leg in de alledaagse omgang met de kinderen. Voel ik waardering voor mijn aanvoelen van wat jonge kinderen nodig hebben, van wat een levengevende dagstructuur is en hoe ik hen daarin kan meenemen. En kan ik mezelf ook waarderen in de kracht in mij van waaruit ik elke dag opnieuw de ontelbare huishoudelijke klusjes door mijn handen laat gaan. En kan ik met mildheid kijken naar datgene waarin ik nog kan en wil groeien.


Zo naar mezelf kijken is voedend. Mogen voelen: het is goed, ik doe het goed als mama, goed genoeg.
Het zorgt ervoor dat ik weer verder kan, dat ik verder kan blijven geven, zorgen en er-zijn.
Maar tegelijk voel ik ook: we moeten het niet allemaal alleen doen en uit onszelf halen. Tegelijk neem ik ook die opmerking van de dokter mee. In mijn blik, in mijn spreken. Aan iemand zeggen dat hij/zij het goed doet: het kan zoveel betekenen.

PRH, persoonlijkheid, relaties, vorming, persoonlijke groei, doe ik het wel goedPRH, ouders, wereldburgers