Ik vind het niet altijd zo gemakkelijk om een ouder te zijn. En wellicht ben ik niet de enige. Soms heb ik het gevoel één hindernis of moeilijkheid te hebben overwonnen of de volgende dient zich al aan. Herkenbaar?

En toch zou ik mijn kinderen geen ogenblijk willen missen, en wegen alle schatten van de wereld niet op tegen één intens moment van samenzijn. Kinderen brengen het beste en het moeilijkste in mij naar boven, zo lijkt het.

Wat mij geholpen heeft, is de bewustwording van mijn kwaliteiten als ouder. Zorgzaamheid springt er bij mij uit. Luisterbereidheid en aandacht ook. Maar het is zoals met alle goede dingen in het leven: een kwestie van dosering. Mijn zorgen-voor en immense aandacht gaan soms met mezelf aan de haal. Tot mijn eigen schade en schande (nu ja 🙂 heb ik ze leren kennen als één van mijn grote valkuilen – of uitdagingen zo u wil. Zoals wanneer ik op het einde van de dag in bed plof en me afvraag welke tijd ik voor mezelf heb gehad (of liever: genomen) die dag. Ook herkenbaar?

Vroeger vergeleek ik me ook vaak en ongewild met andere moeders en dacht voortdurend dat ik er niets van ‘bakte’. Andere kinderen leken steevast braver, rustiger, ‘normaler’, … Soms doken er moeilijkheden op en die waren, hoe dan ook, altijd mijn verantwoordelijkheid. Terwijl ik nu weet dat er altijd minstens twee betrokkenen zijn!

Moraal van het verhaal: Ik probeer te oefenen (met mildheid of course) en zet kleine stapjes. Mijn zonen helpen mij met hun humor… en leren me relativeren.

Zo heeft mijn zoon van 17 die in het 5de jaar van de kunsthumaniora zit een Facebook-groep opgericht met kunstwerken en andere ‘coole pictures’ van hemzelf en enkele klasgenoten. Gisteren stuurde hij een berichtje: ‘Mama, ni alles liken van onze pagina he.’ Nu kan ik daar breed om glimlachen. Dat was ooit anders…Weer een stap vooruit!